Μετά από μια μακρά περίοδο χωρίς ταξίδια στο εξωτερικό από τον Δεκέμβριο του 2019 (μόνο οι δυο μας), ήρθε η ώρα να ξαναξεκινήσουμε τις περιπέτειες και να οργανώσουμε το πρώτο μας οικογενειακό ταξίδι στο εξωτερικό, αυτή τη φορά με τους Μ&Μ, 3 και 1 ετών, να μας ακολουθούν!
Αν και αρχικά, είχαμε την εξαιρετική ιδέα να ακολουθήσουμε το σοφό “ξεκίνα με μικρότερα ταξίδια”, τελικά αποφασίσαμε να το αγνοήσουμε επιδεικτικά και να κλείσουμε 11ήμερο ταξίδι στην Ελλάδα — και σαν να μην έφτανε αυτό, κάπου στη μέση του ταξιδιού (με δύο παιδιά, μισογεμάτες βαλίτσες και μηδέν ύπνο) μας ήρθε η τρελή ιδέα… να το επεκτείνουμε κατά 5 μέρες ακόμα! Βασικά, αφού μετρήσαμε τα ρούχα που είχαμε και καταλάβαμε πως οριακά μας έφταναν, αποφασίσαμε να το ρισκάρουμε!
Προγραμματίσαμε να χρησιμοποιήσουμε σχεδόν όλα τα μέσα μεταφοράς: αυτοκίνητο, αεροπλάνο, πλοίο, τρένο, μετρό, τραμ… ναι, ακόμα και ποδήλατο αν βρούμε χρόνο! Το μόνο που μας έλειπε ήταν ένα… αερόστατο!!!
Αφού πήραμε την απόφαση να ταξίδεψουμε, αποφασίσαμε να το κάνουμε με όλη μας την ενέργεια και να το απολαύσουμε στο έπακρο, γιατί αν είναι να το ζήσουμε, ας το κάνουμε αξέχαστο!!!!
Προετοιμάζοντας το ταξίδι
Σχετικά με τη μετακίνηση
Το πρώτο και πιο σημαντικό ερώτημα που μας απασχόλησε ήταν πώς θα μετακινούμαστε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Υπήρχαν διάφορες επιλογές για το πώς να διαχειριστούμε τη μεταφορά των παιδιών ή των προσωπικών μας αντικειμένων. Συγκεκριμένα, αναρωτιόμασταν αν το καλύτερο σενάριο θα ήταν:
- Ένα καροτσάκι και μαρσιπο: Αυτή η επιλογή μας φαινόταν άνετη και ευέλικτη για τις πιο ήρεμες μετακινήσεις, αλλά δεν ήμασταν σίγουροι αν θα καλύπτει τις ανάγκες μας σε πιο απαιτητικά ή μεγάλες αποστάσεις.
- Ένα καροτσάκι, ένα μαρσιπο και ένα καθισματάκι που ενώνεται πίσω από το καροτσάκι: Αυτή η επιλογή φαινόταν πιο ολοκληρωμένη και μας παρείχε περισσότερες δυνατότητες για διαφορετικούς τύπους μετακινήσεων. Αλλά είχε το μειονέκτημα ότι θα απαιτούσε περισσότερους χώρους και περισσότερο χρόνο για να το οργανώσουμε.
- Δύο καροτσάκια και το καθισματάκι που ενώνεται πίσω από το καροτσάκι: Αυτό το σενάριο ήταν πιο περίπλοκο και θα είχε ανάγκη από περισσότερους πόρους και χώρο, αλλά μας προσέφερε τη δυνατότητα να μεταφέρουμε όλα τα απαραίτητα και να είμαστε πιο οργανωμένοι για μεγάλες διαδρομές.
Αναζητούσαμε την πιο ευέλικτη και άνετη λύση που θα μας επέτρεπε να μετακινούμαστε εύκολα, χωρίς να κουραστούμε και χωρίς να μας περιορίσουν οι επιλογές που κάναμε.
Διλήμματα για τις αποσκευές
Το επόμενο μεγάλο δίλημμα ήταν ποιο είδος αποσκευής να επιλέξουμε. Ήταν πολύ σημαντικό να βρούμε κάτι που να είναι εύκολο στη μεταφορά, να χωράει όλα τα απαραίτητα και ταυτόχρονα να είναι πρακτικό για το ταξίδι. Οι επιλογές που εξετάσαμε ήταν:
- Με τροχάκια: Μια βαλίτσα ή τσάντα με τροχάκια φαινόταν μια βολική επιλογή για να κουβαλάμε τα πράγματά μας χωρίς να βαραίνουμε τη μετακίνηση.
- Να μπαίνει στους ώμους σαν σχολική βαλίτσα: Μια τσάντα που θα φορούσαμε σαν σχολική βαλίτσα φαινόταν ιδανική για να κρατάμε τα χέρια μας ελεύθερα και να έχουμε ελευθερία κινήσεων. Ωστόσο, έπρεπε να εξετάσουμε αν ήταν άνετη για μεγάλες διαδρομές και αν θα ήταν εύκολο να μεταφέρουμε όλα τα πράγματα που χρειαζόμασταν.
Αυτές οι αποφάσεις ήταν καθοριστικές για το πώς θα οργανώναμε το ταξίδι μας και τι θα παίρναμε μαζί μας. Όλα αυτά τα μικρά διλήμματα ήταν σημαντικά για να διασφαλίσουμε ότι το ταξίδι θα ήταν όσο το δυνατόν πιο άνετο και ευχάριστο. Μέσα από αυτές τις σκέψεις, καταλήξαμε στην τελική απόφαση και οργανώσαμε τις τελευταίες λεπτομέρειες για την αναχώρησή μας.
1η Ημέρα – Σάββατο 24/05/25 – Λευκώσια – Παφός – Αθήνα
Η μέρα που περιμέναμε τόσο καιρό επιτέλους έφτασε! Ξεκινήσαμε νωρίς το πρωί, γεμάτοι ενθουσιασμό και λίγο άγχος, κατευθυνόμενοι προς το αεροδρόμιο Πάφου. Η πτήση μας με την Ryanair για Αθήνα ήταν προγραμματισμένη για τις 9:50, και έπρεπε να φτάσουμε αρκετά νωρίς για να προλάβουμε όλες τις διαδικασίες του αεροδρομίου.
Ο δρόμος ήταν ήσυχος εκείνη την ώρα με την ανατολή του ήλιου να μας καλωσορίζει για την αρχή της μεγάλης μας περιπέτειας. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από την ενέργεια της αναμονής και την ανυπομονησία για όσα θα ζούσαμε τις επόμενες μέρες. Όσο πλησιάζαμε στο αεροδρόμιο, η αγωνία αυξανόταν, καθώς όλα ήταν έτοιμα και το μόνο που μέναμε να κάνουμε ήταν να μπούμε στο αεροπλάνο και να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας.
Φυσικά, μαζί μας είχαμε τα μικρά μας, το 1 και το 3 χρονών. Ο ενθουσιασμός ήταν ακόμη μεγαλύτερος, αλλά και οι σκέψεις για το πώς θα καταφέρουμε να κρατήσουμε τα παιδιά ήρεμα και ευτυχισμένα καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Η ιδέα να ταξιδεύεις με μικρά παιδιά μπορεί να φαίνεται δύσκολη, αλλά ταυτόχρονα μας γέμιζε με χαρά και προσδοκία για την εμπειρία που θα τους προσφέραμε. Ήταν σαν να ξεκινούσαμε ένα νέο κεφάλαιο στην οικογενειακή μας ζωή.
Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε στο αεροδρόμιο και βρήκαμε το χώρο στάθμευσης. Για τους Μ&Μ, ολα ήταν μια μεγάλη περιπέτεια — για εμάς, ένα μικρό τεστ υπομονής 😅
Και έτσι ξεκίνησε η πρώτη μεγάλη “αποστολή” του ταξιδιού μας: να φτάσουμε στην πύλη με τους Μ&Μ, μια τσάντα αλλαγών, δύο καρότσια και φυσικά… λίγη ψυχραιμία παραπάνω από το συνηθισμένο.
Πρώτα από όλα, κάναμε check-in και παραδώσαμε τη βαλίτσα μας. Είχαμε φροντίσει να έχουμε όλα τα απαραίτητα σε μια τσάντα πλάτης: πάνες, μωρομάντιλα, snacks, μπουκάλια, ένα αλλαξιέρακι ταξιδιού και μερικά παιχνίδια. Τα καρότσια μας τα κρατήσαμε μέχρι την πύλη – πολύ βολικό γιατί το μεγάλο μας παιδάκι κουράζεται (!!!!) εύκολα και το μικρό φυσικά δεν περπατά ακόμα.
Μετά περάσαμε από τον έλεγχο ασφαλείας. Εκεί, φυσικά, χρειάστηκε να βγάλουμε όλα τα υγρά, το καρότσι να περάσει από ειδικό έλεγχο και να κρατήσουμε τα παιδιά όσο η τσάντα περνούσε στο σκάνερ. Ήταν λίγο “ζωντανό” το κομμάτι αυτό, αλλά το προσωπικό ήταν ευγενικό και μας βοήθησε όσο μπορούσε.
Φυσικά, ως γονείς, είχαμε αρκετές ανησυχίες πριν το ταξίδι, και μία από αυτές ήταν αν το φαγητό του μωρού θα ήταν ασφαλές να περάσει από τις ακτίνες Χ στον έλεγχο ασφαλείας. Μετά από λίγο ψάξιμο και συζήτηση, αποφασίσαμε να ζητήσουμε από τους υπεύθυνους του αεροδρομίου να μην περάσει το φαγητό του μωρού από τις ακτίνες X. Ευτυχώς, οι υπάλληλοι ήταν πολύ κατανοητικοί και μας εξήγησαν ότι για τις περιπτώσεις με μωρά, μπορούν να εξετάσουν το φαγητό με άλλους τρόπους, χωρίς να το περάσουν από τον κανονικό έλεγχο. Έτσι, το φαγητό του μωρού μας παρέμεινε ασφαλές, και εμείς ήμασταν πιο ήρεμοι για το υπόλοιπο ταξίδι.”
Αφού τελειώσαμε με τον έλεγχο, ψάξαμε έναν ήσυχο χώρο για να αφήσουμε τα παιδιά να κουνηθούν λίγο και να φάμε κάτι όλοι μαζί. Είχαμε μαζί μας μικρές μπάρες, κράκερ και μπουκαλάκια με νερό. Το πιο σημαντικό: προσπαθήσαμε να κρατήσουμε τα παιδιά ξύπνια για να κοιμηθούν στο αεροπλάνο (τουλάχιστον αυτό ήταν το σχέδιο…).
Σύντομα βρισκόμασταν μπροστά στην πύλη αναχώρησης, έτοιμοι για την επόμενη μεγάλη πρόκληση: το αεροπλάνο που θα μας πήγαινε στην Αθήνα, την καρδιά της Ελλάδας. Όταν ανακοινώθηκε η επιβίβαση, ξεκινήσαμε με τα πόδια για το αεροπλάνο. Μόλις φτάσαμε στη σκάλα του αεροπλάνου για να επιβιβαστούμε, δώσαμε το καρότσι στην είσοδο του αεροσκάφους, και τότε, η μεγάλη μας κόρη, λύγισε… Άρχισε να κλαίει και δεν ήθελε με τίποτα να ανέβει.
Εκείνη τη στιγμή, ένας υπεύθυνος του πληρώματος έκανε κάτι υπέροχο: μας έβαλε μπροστά στη γραμμή και μας πήγε μέχρι τον πιλότο. Λίγο ηρέμησε βλέποντας το “αφεντικό του αεροπλάνου”, και με γλυκό τρόπο την καθησύχασε.
Το να βρούμε τις θέσεις μας, να αποθηκεύσουμε τα πράγματα και να καθησυχάσουμε τα παιδιά ήταν η τελική πρόκληση πριν την απογείωση. Αλλά τα καταφέραμε — και με ένα μικρό “ουφ” ανακούφισης, το ταξίδι μας ξεκίνησε.
Η μεγάλη μας κόρη ήταν φανερά αγχωμένη και πάλι έκλαιγε. Όμως, μόλις απογειωθήκαμε, κάτι άλλαξε. Η μαγεία του να πετάς την κέρδισε, και σιγά-σιγά ηρέμησε. Το υπόλοιπο ταξίδι το πέρασε γελώντας, κοιτώντας έξω από το παράθυρο και ρωτώντας τα πάντα!
Δεν ήταν εύκολο, αλλά ήταν αληθινό. Και αυτές οι στιγμές είναι που κάνουν τα οικογενειακά ταξίδια τόσο ξεχωριστά.
Μετά από την περιπέτειά μας στο αεροπλάνο, φτάσαμε στον Ελευθέριο Βενιζέλο γεμάτοι προσμονή αλλά και λίγο κουρασμένοι. Κατεβήκαμε, πήραμε τα καροτσάκια μας και ξεκινήσαμε μια μεγάλη… πορεία ανάμεσα στους διαδρόμους του αεροδρομίου, μέχρι που τελικά φτάσαμε στον έλεγχο ασφαλείας. Αφού περάσαμε τον έλεγχο και παραλάβαμε τις βαλίτσες μας, κάναμε μια στάση σε ένα από τα μικρά καταστήματα για ένα γρήγορο σνακ — γιατί ταξίδι χωρίς φαγητό δεν γίνεται! Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε προς τον σταθμό του μετρό. Μετά από μια αλλαγή γραμμής, φτάσαμε στον σταθμό που βρισκόταν πολύ κοντά στο σπίτι μας και από εκεί κατευθυνθήκαμε πεζοί προς το σπίτι. Η πρώτη μετακίνηση ήταν δύσκολη, καθώς κουβαλούσαμε τα καροτσάκια και τις βαλίτσες, ενώ τα πεζοδρόμια δεν ήταν και τα καλύτερα, αλλά τα καταφέραμε.
Η πρώτη μετακίνηση στην πόλη ήταν πιο δύσκολη απ’ ό,τι περιμέναμε, αλλά τα καταφέραμε, και προς μεγάλη μας έκπληξη διαπιστώσαμε πως μέναμε ακριβώς απέναντι από τον Σταυρό του Νότου — εκεί όπου το ίδιο βράδυ θα γινόταν μια συναυλία του Πασχαλιδη. Η επιθυμία να πάμε ήταν μεγάλη, αλλά με τα μωρά μαζί μας, ήταν αδύνατο — και η απογοήτευση κάποιας ήταν… εμφανής! Το απόγευμα, για να χαλαρώσουμε, πήγαμε να απολαύσουμε ζουμερά σουβλάκια στην Πλάκα και κάναμε μια πρώτη βόλτα γνωριμίας στην Πλατεία Συντάγματος, όπου θαυμάσαμε τους Ευζώνους και νιώσαμε την καρδιά της πόλης να χτυπάει δυνατά.
2η Ημέρα– Κυριακή 25 /05/25 – Αθήνα
Ξεκινήσαμε την ημέρα μας στην Αθήνα με μια στιγμή ηρεμίας και γαλήνης, εκκλησιαζόμενοι στην τοπική εκκλησία της περιοχής. Ήταν μια όμορφη ευκαιρία να σταθούμε για λίγο, να συλλογιστούμε και να νιώσουμε την πνευματική σύνδεση πριν συνεχίσουμε τις περιπέτειές μας στην πόλη.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής μας στην Αθήνα, ζήσαμε μικρές καθημερινές περιπέτειες που μας γέμισαν χαρά και όμορφες αναμνήσεις. Η επίσκεψή μας στο Μουσείο της Ακρόπολης ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία — θαυμάσαμε από κοντά θησαυρούς της αρχαίας ελληνικής ιστορίας και τέχνης, μαγεύοντας όλη την οικογένεια.Περπατήσαμε στα γραφικά σοκάκια της Πλάκας, του Θησείου και του Μοναστηρακίου, όπου κάθε γωνιά φέρνει στο νου εικόνες του παρελθόντος και τη ζωντάνια της σύγχρονης Αθήνας. Εκεί, οι μικροί μας ήρωες, οι Μ. & Μ., βρήκαν τη δική τους χαρά — κουνήθηκαν απαλά στην κούνια, με φόντο την επιβλητική Ακρόπολη που φώτιζε τον ουρανό, και τα μάτια τους έλαμπαν από ευτυχία — μια εικόνα που μας γέμισε χαμόγελα και ζεστασιά.. Μια στιγμή γεμάτη παιδική αθωότητα και μαγεία που θα θυμόμαστε πάντα. Στην Πλατεία Συντάγματος σταθήκαμε να δούμε την αλλαγή φρουράς των Τσολιάδων με τις εντυπωσιακές παραδοσιακές στολές και το χαρακτηριστικό βήμα τους — μια στιγμή που μαγεύει μικρούς και μεγάλους.
Τέλος, η βόλτα μας στην Ερμού ήταν γεμάτη ζωή, πολύχρωμες βιτρίνες και γέλια, ολοκληρώνοντας με τον πιο όμορφο τρόπο την περιήγησή μας στην πόλη.
Κατά την παραμονή μας στην Αθήνα απολαύσαμε υπέροχα φαγητά: ζουμερά σουβλάκια στην Πλάκα, γευστικές και παραδοσιακές γεύσεις σε αυθεντικά συνοικιακά ζαχαροπλαστεία, και ωραίο φαγητό στο εστιατόριο του Μουσείου της Ακρόπολης, που συμπλήρωσε ιδανικά την εμπειρία μας. Επιπλέον, κοντά στο σπίτι μας υπήρχε ένας φούρνος που είχε τα πάντα: από μαγειρευτά φαγητά και ζαμπονοτυρόπιτες μέχρι γλυκά και παγωτά. Τον επισκεπτόμασταν συχνά, και για πρωινό αλλα και για να πάρουμε φαγητό για το σπίτι…που μας έκαναν τη ζωή πιο εύκολη και πιο γευστική.
3η Ημέρα– Δευτέρα 26 /05/25 – Αθήνα
Η μέρα μας ξεκίνησε με μια απλή αλλά ουσιαστική αποστολή — μια στάση στον Σκλαβενίτη, για να γεμίσουμε το καλάθι με όλα όσα χρειαζόμασταν για το πρωινό. Επιλέξαμε με φροντίδα προϊόντα για εμάς και τα μικρά μας, κι έπειτα, με μια αίσθηση προσμονής, βρεθήκαμε σε ένα μικρό πάρκο. Εκεί, καθίσαμε κάτω απ’ τα δέντρα, με τα περιστέρια να μας κρατούν συντροφιά, και μοιραστήκαμε το πρώτο γεύμα της ημέρας. Μια ήσυχη στιγμή, γεμάτη απλότητα και ομορφιά, σαν ανάσα πριν την περιπέτεια.
Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε στο Ίδρυμα Νιάρχος — έναν χώρο όπου η τέχνη, η φύση και η ξεγνοιασιά πλέκονται αβίαστα. Τα νερά στους συντριβάνες χόρευαν με ρυθμό, σαν να συμμετείχαν στη χαρά μας, ενώ τα παιδιά βυθίστηκαν σε έναν κόσμο εξερεύνησης και παιχνιδιού στους καταπράσινους κήπους και την παιδική χαρά. Ιδίως στην άμμο, εκεί όπου γνώρισαν έναν καινούριο φίλο, η χαρά τους φώτιζε τα πρόσωπά τους σαν ήλιος απογευματινός.
Το μεσημέρι, πήγαμε στη μαρίνα του Φλοίσβου. Η θάλασσα απλωνόταν μπροστά μας γαλήνια, κι εμείς απολαύσαμε το φαγητό με φόντο τα ιστιοφόρα και τον καλοκαιρινό ουρανό. Κάθε μπουκιά, μια μικρή γιορτή.
Επιστρέφοντας στο Ίδρυμα, η καρδιά της ημέρας χτύπησε ήρεμα στη βιβλιοθήκη. Οι νότες από ένα πιάνο πλημμύριζαν τον χώρο, απαλές και συγκινητικές. Η μεγάλη μας κόρη βρήκε ένα παραμύθι, κουρνιασμένη δίπλα στη μαμά της. Οι δυο τους διάβαζαν σιγανά, σαν να έπλεκαν μαζί ένα νήμα μνήμης και αγάπης — μια εικόνα γεμάτη συγκίνηση και τρυφερότητα που θα κρατήσουμε για πάντα, σαν πολύτιμο φυλαχτό.
4η Ημέρα – Τρίτη 27/05/25 – Αθήνα – Ζωολογικό Πάρκο Νεα Μάκρη – Ραφήνα
Η μέρα μας ξεκίνησε στην Αθήνα, με έναν πρωινό καφέ και κάτι ελαφρύ για προγευματάκι. Γρήγορα μαζέψαμε τα πράγματά μας και πήραμε το μετρό για το αεροδρόμιο – ευτυχώς χωρίς καθυστερήσεις, γιατί το πρόγραμμα ήταν γεμάτο.
Στο Ελ. Βενιζέλος, παραλάβαμε το ενοικιασμένο αυτοκίνητο και κατευθυνθήκαμε προς τα βορειοανατολικά, με πρώτο σταθμό τη Νέα Μάκρη. Η θάλασσα μάς καλούσε, και βρήκαμε μια υπέροχη ταβερνούλα δίπλα στο κύμα, όπου απολαύσαμε το φαγητό μας – απλά, ελληνικά, και νόστιμα όπως πρέπει.
Μετά το φαγητό, πήγαμε για προσκύνημα στη Μονή του Αγίου Εφραίμ, ένα ήσυχο και συγκινητικό μέρος, γεμάτο ευλάβεια και γαλήνη. Η ατμόσφαιρα μας καθήλωσε· ακόμα και τα παιδιά ησύχασαν, σαν να ένιωσαν τη σημασία του χώρου.
Από εκεί, συνεχίσαμε προς το Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, έναν παράδεισο για μικρούς και μεγάλους. Θαυμάσαμε από κοντά τους ελέφαντες, τις καμηλοπαρδάλεις και την αγαπημένη των παιδιών, τη θαλάσσια φώκια. Το πάρκο είχε τόσα να δούμε που σχεδόν χάσαμε την αίσθηση του χρόνου.
Πριν επιστρέψουμε, κάναμε μια στάση στο Mall για ένα γρήγορο φαγητό και ξεκούραση. Ύστερα, πήραμε τον δρόμο πίσω για το αεροδρόμιο, όπου έπρεπε να αφήσουμε το αυτοκίνητο.
Εκεί μας περίμενε μια μικρή περιπέτεια: στο παρά τσακ προλάβαμε το τελευταίο ΚΤΕΛ για Ραφήνα! Ευτυχώς όλα πήγαν καλά – τα μωρά είχαν ήδη αποκοιμηθεί στα καθίσματα και εμείς χαλαρώναμε, με το βλέμμα στραμμένο στο βραδινό τοπίο.
Όταν φτάσαμε στη Ραφήνα, ο οδηγός του ΚΤΕΛ μας βοήθησε να κατεβούμε, και σχεδόν αμέσως εμφανίστηκε ο κύριος Μιχάλης, ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος όπου θα μέναμε. Μας υποδέχτηκε με ευγένεια και διάθεση να βοηθήσει.
Το σπίτι βρισκόταν ακριβώς πάνω από το λιμάνι, οπότε η διαδρομή δεν ήταν μακριά – αλλά τα μωρά κοιμόντουσαν βαθιά στα καροτσάκια, κι έτσι ξεκινήσαμε ήσυχα. Ο κύριος Μιχάλης πήρε τη βαλίτσα μας, κι εμείς τον ακολουθήσαμε.
Κάπου εκεί, η Μ. ξύπνησε, είδε τον κ. Μιχάλη να κρατάει τη βαλίτσα και με απορία ρώτησε:
«Μα γιατί αυτός ο κύριος κρατάει τη βαλίτσα μας;»
Αυθόρμητη, όπως πάντα – και ειλικρινής.
Φτάσαμε στο διαμέρισμα, ένα ζεστό και καθαρό σπίτι. Κάναμε ένα γρήγορο μπάνιο και φάγαμε κάτι πρόχειρο που υπήρχε ήδη στην κουζίνα. Η Μ., κάπως πιο ξύπνια πλέον, έριξε το τρόλεϊ κάτω από τη σκάλα και φοβήθηκε, αλλά την καθησυχάσαμε γρήγορα.
Τελικά, πέσαμε όλοι μαζί για ύπνο στο διπλό κρεβάτι, εξαντλημένοι αλλά γεμάτοι.
Μέσα στη νύχτα, υπήρξε διακοπή ρεύματος, και για λίγο χτύπησαν κάποιοι συναγερμοί – μάλλον από γειτονικά διαμερίσματα. Ξυπνήσαμε τρομαγμένοι, αλλά ευτυχώς, σύντομα όλοι ξανακοιμηθήκαμε, κουρασμένοι αλλά ασφαλείς.
5η Ημέρα – Τετάρτη 28/05/25 – Ραφήνα – Ανδρός
🚢 Χαλαρό πρωινό στη Ραφήνα και ταξίδι προς την Άνδρο
Αν και το αρχικό μας πλάνο ήταν να πάρουμε το πρωινό καράβι για Άνδρο, η χθεσινή μέρα ήταν τόσο γεμάτη που τελικά επιλέξαμε να ξεκινήσουμε πιο αργά. Ήταν μια αναγκαία ανάσα για όλους, μικρούς και μεγάλους.
Ξυπνήσαμε χαλαρά, με τα παιδιά (οι Μ. & Μ.) να τρώνε ήσυχα το πρωινό τους. Ο καιρός ήταν όμορφος, κι έτσι κάναμε μια μικρή βόλτα στο λιμάνι της Ραφήνας – μια ήρεμη, σχεδόν καλοκαιρινή πρωινή στιγμή, με φόντο τα καράβια και τη θάλασσα.
Περάσαμε από τα εκδοτήρια, πήραμε τα εισιτήριά μας και προχωρήσαμε προς τον σταθμό επιβίβασης. Τα μωρά είχαν αποκοιμηθεί στα καροτσάκια, πράγμα που μας έδωσε την ευκαιρία να οργανωθούμε: εγώ πήγα να μαζέψω τις αποσκευές από το διαμέρισμα και να παραδώσω τα κλειδιά στον κ. Μιχάλη. Όλα έγιναν ήρεμα, χωρίς βιασύνες – σπάνιο και πολύτιμο.
Όταν ήρθε η ώρα, το πλοίο έφτασε και επιβιβαστήκαμε. Είχαμε αεροπορικές θέσεις στο ταχύπλοο, κάτι που έκανε το ταξίδι πιο άνετο – ειδικά με παιδιά. Η μικρή Μ. βρήκε ένα κοριτσάκι στην καμπίνα και άρχισαν να παίζουν – χαμογελαστές, ενθουσιασμένες, σαν να γνωρίζονταν ήδη. Η ώρα πέρασε πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο περιμέναμε.
🛬 Άφιξη στην Άνδρο: Από μια αναποδιά σε μια ιδανική αρχή
Μόλις ακούσαμε την ανακοίνωση για άφιξη στην Άνδρο, σηκωθήκαμε και κατεβήκαμε στη σκάλα, με τη βοήθεια του ευγενικού πληρώματος. Η αποβίβαση έγινε ομαλά και κατευθυνθήκαμε αμέσως στο γραφείο ενοικίασης αυτοκινήτων.
Εκεί μας περίμενε μια μικρή “έκπληξη”: το αυτοκίνητο που ήταν να μας δώσουν είχε κάποιο τεχνικό πρόβλημα. Για μια στιγμή ανησυχήσαμε – μέχρι που μας ανακοίνωσαν πως, ως αντικατάσταση, θα μας έδιναν ένα μεγαλύτερο όχημα. Και ευτυχώς! Γιατί με τα παιδιά, τα καροτσάκια, τις βαλίτσες και τα backpacks, χρειαζόμασταν κάθε επιπλέον εκατοστό.
Ανεβήκαμε όλοι στο νέο μας “οικογενειακό όχημα” και ξεκινήσαμε για τη Χώρα της Άνδρου, όπου βρισκόταν το ξενοδοχείο μας. Η διαδρομή ήταν όμορφη, με εκείνη τη χαρακτηριστική κυκλαδίτικη ατμόσφαιρα που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο με το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου να εμφανίζεται ξαφνικά σε κάθε στροφή.
Λίγο πριν φτάσουμε στη Χώρα, αποφασίσαμε να κάνουμε μια μικρή παράκαμψη και σταματήσαμε στο ΧΧΧΧ — ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι, ήσυχο και αυθεντικό. Εκεί, σχεδόν πάνω στο κύμα, καθίσαμε σε μια μικρή ταβέρνα με θέα στη θάλασσα που λαμπύριζε κάτω από τον ήλιο. Παραγγείλαμε φρέσκο ψάρι, που μόλις είχε φέρει ο ψαράς, και το απολαύσαμε μαζί με ολόφρεσκα ορεκτικά και δροσερό κρασί. Ήταν μια απρόσμενα υπέροχη στάση, που μας έβαλε ακόμα περισσότερο στο κλίμα των διακοπών.
🌇 Πρώτη επαφή με τη Χώρα
Αφού φτάσαμε τελικά στη Χώρα της Άνδρου και τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο, αποφασίσαμε να κάνουμε μια πρώτη γνωριμία με το μέρος. Περπατήσαμε χαλαρά στα σοκάκια, παρατηρήσαμε τα σπίτια με τα κεραμίδια και τα γιασεμιά, και νιώσαμε πως βρισκόμαστε κάπου ιδιαίτερα – πιο ήσυχα, πιο αυθεντικά.
Κατά τη διάρκεια της βόλτας μας, σταματήσαμε σε μια παιδική χαρά όπου η Μ. γνώρισε τον Νικόλα και την κόρη του, τη Νίνα. Ο Νίκολας, ένας Βραζιλιάνος που έχει παντρευτεί και ζει στην Άνδρο, έγινε σύντομα φίλος της Μ. Οι δύο τους έκαναν αρκετή παρέα, γεμίζοντας τη στιγμή με γέλια και παιχνίδι.
Όταν επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο, διαπιστώσαμε ότι δεν βρίσκαμε το κινητό της Ελένης. Πάντα όμως πιστεύουμε ότι τα πράγματα κάπου είναι ξεχασμένα, οπότε χωρίς άγχος μπήκαμε στη διαδικασία του ύπνου.
Οι μικροί κοιμήθηκαν σχεδόν αμέσως και, αλήθεια, δεν άργησε κανείς μας να τους ακολουθήσει.
6η Ημέρα – Πέμπτη 29/05/25 – Άνδρος
Η μέρα μου ξεκίνησε με μια μικρή περιπέτεια — μια βόλτα στην παιδική χαρά, όπου ήθελα να βρω το κινητό που είχε χαθεί. Ευτυχώς, το κινητό δεν ήταν εκεί, αλλά βρέθηκε ασφαλές μέσα στο αυτοκίνητο, κάτι που με ανακούφισε πολύ! Επέστρεψα στο δωμάτιο και λίγη ώρα αργότερα, όταν ξύπνησαν όλοι, κατευθυνθήκαμε στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου για να απολαύσουμε το πρωινό μας. Η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη και φιλόξενη, ιδανική για να ξεκινήσει όμορφα η μέρα μας.
Μετά το πρωινό, αποφασίσαμε να επισκεφθούμε το μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας. Ο χώρος είχε μια γαλήνια αύρα και η ηρεμία που προσέφερε μας έκανε να νιώσουμε πιο κοντά στην παράδοση και την πνευματικότητα του τόπου. Εκεί, μία ευγενική κυρία που βοηθούσε στο μοναστήρι μας υποδέχτηκε με ζεστασιά και μας πρόσφερε σπιτικά κουλουράκια. Ήταν η πρώτη φορά που η μικρή μας Μαρία δοκίμασε ζάχαρη — μια γλυκιά στιγμή που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Με την ευκαιρία, γνωρίσαμε και τον άνδρα της κυρίας, έναν Κύπριο που ζούσε πολλά χρόνια στην Άνδρο, κάτι που μας έκανε να νιώσουμε ακόμα πιο οικεία και δεμένοι με το νησί.
Αργότερα, κατευθυνθήκαμε προς το γραφικό χωριό Μένητες. Περιπλανηθήκαμε στο γραφικ’ο δρομάκι, όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει. Τα παραδοσιακά σπίτια με τα πέτρινα σοκάκια, τα ανθισμένα μπαλκόνια και το νερό που έτρεχε, συνθέτουν μια εικόνα που μοιάζει βγαλμένη από παραμύθι. Βγάλαμε πολλές όμορφες φωτογραφίες, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσουμε την ουσία και τη γοητεία του μέρους.
Στη συνέχεια, ανηφορίσαμε προς τη Μονή Παναχράντου, έναν από τους πιο ιστορικούς και σεβαστούς τόπους του νησιού. Εκεί προσκυνήσαμε την κάρα του Αγίου Παντελεήμονα και νιώσαμε βαθιά συγκίνηση. Αφού τραβήξαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες και απολαύσαμε τη γαλήνη του μοναστηριού, Επιστρέψαμε στην Χώρα. Εκεί, ξεκίνησε η μικρή μας αναζήτηση για φαγητό. Καθίσαμε σε ένα γραφικό ταβερνάκι στην καρδιά του πεζόδρομου. Όμως, παρατηρήσαμε πως το μενού δεν είχε κάτι που να ταιριάζει στα γούστα των παιδιών μας. Έτσι, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε προς ένα όμορφο ταβερνάκι δίπλα στη θάλασσα, όπου θα μπορούσαμε να απολαύσουμε το μεσημεριανό μας μέσα στην ηρεμία και τη θαλασσινή αύρα.
Η διαδρομή προς την ταβέρνα ήταν λίγο πιο δύσκολη από όσο περιμέναμε, καθώς έπρεπε να κατεβούμε αρκετά σκαλιά με τα καροτσάκια — μια μικρή πρόκληση, αλλά και μια ευκαιρία να δείξουμε την ομαδικότητα και την υπομονή μας. Όταν φτάσαμε, όμως, η θέα της θάλασσας και η ζεστή φιλοξενία μας αποζημίωσαν. Απολαύσαμε φρέσκα θαλασσινά και παραδοσιακές γεύσεις, ενώ τα παιδιά έπαιζαν χαρούμενα δίπλα μας.
Μετά το φαγητό, αποφασίσαμε να κάνουμε μια βόλτα στην πόλη. Ωστόσο, χρειαζόμασταν κάτι πρόχειρο για το βράδυ, οπότε η Μ. με τη μητέρα της πήγαν στην παιδική χαρά για να χαλαρώσουν, ενώ ο Μ. με τον πατέρα του κατευθύνθηκαν στην υπεραγορά για τα ψώνια.
Στην παιδική χαρά ξανασυναντήσαμε τη Νίνα, η οποία ήταν μαζί με τους δύο γονείς της, με τους οποίους συνδεθήκαμε γρήγορα. Η μητέρα της Νίνας μας είπε ότι ο Νίκολας, όταν επέστρεψε σπίτι το προηγούμενο βράδυ, της είχε πει πόσο ωραία πέρασε και πως γνώρισε ένα πολύ ενδιαφέρον κορίτσι — την Μ. — και δεν σταματούσε να μιλάει γι’ αυτήν. Η Μ. και η Νίνα έπαιξαν ασταμάτητα, γεμίζοντας τον χώρο με γέλια και χαρά. Η παρέα μας κράτησε εκεί μέχρι αργά, απολαμβάνοντας τις τελευταίες ώρες της ημέρας.
Βγάλαμε μια αναμνηστική φωτογραφία, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, και τελικά επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για ύπνο, γεμάτοι από όμορφες εικόνες, νέες γνωριμίες και ζεστές αναμνήσεις που θα μας συντροφεύουν για καιρό.
7η Μέρα – Παρασκεύη 30/05/25 – Άνδρος – Τήνος
7η Ημέρα – Παρασκεύη 30/05/25 – Άνδρος: Παράταση
Η μέρα μας ξεκίνησε χαλαρά με το πρωινό στην τραπεζαρία του ξενοδοχείου, όπου απολαύσαμε το φαγητό μας και συζητήσαμε για το πρόγραμμα της ημέρας. Το αρχικό μας σχέδιο ήταν να είναι η τελευταία μας μέρα στην Άνδρο και να αναχωρήσουμε το μεσημέρι για Τήνο. Ωστόσο, καθώς σκεφτήκαμε την προηγούμενη νύχτα, θυμηθήκαμε πως είχαμε υποσχεθεί μια βόλτα στην Άνδρο που δεν πραγματοποιήσαμε, καθώς καταλήξαμε να μείνουμε στην παιδική χαρά με τα παιδιά. Έτσι, αποφασίσαμε ομόφωνα να παρατείνουμε για ακόμα μία μέρα την παραμονή μας στο νησί, ώστε να απολαύσουμε κι άλλο το όμορφο τοπίο και την ξεχωριστή ατμόσφαιρα της Άνδρου.
Αφού κανονίσαμε με το ξενοδοχείο να παραμείνουμε για μία ακόμη νύχτα — αυτή τη φορά σε διαφορετικό δωμάτιο, κάτι που σήμαινε πως έπρεπε να μεταφέρουμε τα πράγματά μας — ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε για τον Όρμο Κορθίου, έναν τόπο που είχαμε ακούσει πολλά καλά λόγια και θέλαμε να εξερευνήσουμε.
Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με την ιδιοκτήτρια του σπιτιού στην Τήνο, όπου αρχικά είχαμε κλείσει διαμονή. Με μεγάλη κατανόηση και ευγένεια, δέχτηκε να μας επιστρέψει το ποσό που είχαμε ήδη πληρώσει, παρόλο που η κράτηση αφορούσε την ίδια μέρα. Την ευχαριστήσαμε θερμά για την καλοσύνη της, κάτι που μας ανακούφισε και μας έκανε να νιώσουμε ακόμα πιο όμορφα για την επιλογή μας να παραμείνουμε στην Άνδρο.
Η διαδρομή προς τον Όρμο ήταν πραγματικά μαγευτική. Το τοπίο γύρω μας κυλούσε σαν πίνακας ζωγραφικής, με καταπράσινους λόφους και το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας να σμίγει στον ορίζοντα. Σταματήσαμε σε ένα μικρό παραδοσιακό χωριό, που βρισκόταν κάτω από το επιβλητικό κάστρο, για να βγάλουμε φωτογραφίες και να απολαύσουμε την ηρεμία του μέρους.
Όταν φτάσαμε στον Όρμο Κορθίου, καθίσαμε σε ένα υπέροχο ταβερνάκι ακριβώς πάνω στη θάλασσα, όπου δοκιμάσαμε νόστιμα τοπικά πιάτα με φόντο το απαλό κύμα. Η ατμόσφαιρα ήταν ήρεμη και φιλική, και τα παιδιά μας είχαν την ευκαιρία να παίξουν ξέγνοιαστα στο παρακείμενο πάρκο, γεμίζοντας τον χώρο με γέλια και χαρά.
Το βράδυ εκείνη την ημέρα είχε προγραμματιστεί ένα πάρτι πάστας στα πλαίσια του Μαραθωνίου της Τήνου, όμως λόγω του δυνατού αέρα και της θαλασσοταραχής αποφασίσαμε να μην επιστρέψουμε στην Τήνο εκείνη τη στιγμή. Προτιμήσαμε να μείνουμε στην Άνδρο και να απολαύσουμε την ηρεμία της.
Το απόγευμα το αφιερώσαμε στη Χώρα της Άνδρου, ένα μέρος γεμάτο ιστορία και αυθεντική ομορφιά. Περιπλανηθήκαμε στα γραφικά, λιθόστρωτα στενά δρομάκια της, όπου τα παλιά αρχοντικά στέκονται περήφανα, με τις πέτρινες προσόψεις και τα βαμμένα ξύλινα παράθυρα να μαρτυρούν μια άλλη εποχή. Καθώς προχωρούσαμε, δεν μπορούσαμε να μην σταθούμε μπροστά στο επιβλητικό άγαλμα του Καπετάνιου, αφιερωμένο στους ναυτικούς που αφιέρωσαν τη ζωή τους στη θάλασσα — μια ζωντανή υπενθύμιση της σύνδεσης του νησιού με το απέραντο γαλάζιο.
Περνώντας, αντικρίσαμε τον φάρο που στέκει αγέρωχος στην άκρη του λιμανιού, φωτίζοντας τα βράδια και καθοδηγώντας τα καράβια στα ασφαλή νερά. Κοντά του, η μεγαλοπρεπής εκκλησία της Χώρας δεσπόζει στο κέντρο, με τους ψηλούς τρούλους και τα περίτεχνα βιτρό παράθυρα να αποπνέουν γαλήνη και σεβασμό.
Τα παιδιά, γεμάτα ενέργεια, βρήκαν την ευκαιρία να ξαναπαίξουν στην αγαπημένη τους παιδική χαρά, γεμίζοντας το χώρο με χαρούμενα γέλια και παιχνίδια, ενώ εμείς απολαύσαμε τη ζεστή και φιλόξενη ατμόσφαιρα της πόλης. Κάθε μικρή λεπτομέρεια — από τα ανθισμένα μπαλκόνια μέχρι τα παραδοσιακά καφενεία με τους ντόπιους να συνομιλούν — έδινε στην Άνδρο τον μοναδικό της χαρακτήρα και έκανε τη βόλτα μας ακόμα πιο ξεχωριστή.
Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, οι δρόμοι γέμισαν από το απαλό πορτοκαλί φως του δειλινού, και εμείς, γεμάτοι εικόνες και όμορφες στιγμές, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο μας. Η κούραση της μέρας έπεσε πάνω μας, αλλά η καρδιά μας ήταν γεμάτη από την ομορφιά και τη γαλήνη που μας χάρισε αυτή η μικρή, μαγευτική γωνιά της Ελλάδας..
Τηλεφωνήσαμε και κλείσαμε διαμονή για την επόμενη μέρα στην Τήνο, ενώ ετοιμαστήκαμε για ύπνο, με την καρδιά μας γεμάτη από την ομορφιά και τη ζεστασιά της Άνδρου.
8η Ημέρα – Σάββατο 31/05/25 –Ανδρος Τήνος
Ξεκινήσαμε το πρωί από το ξενοδοχείο μας στην όμορφη Άνδρο, γεμάτοι όρεξη για μια μέρα γεμάτη εξερευνήσεις και καλό φαγητό. Προορισμός μας ήταν ο Άνω Φελλός, εκεί όπου βρίσκεται η φημισμένη ταβέρνα – φάρμα «Ο Κόσσης».
Στη διαδρομή μας, κάναμε μια απαραίτητη στάση για μερικές τελευταίες φωτογραφίες στον φάρο — η θέα ήταν μαγευτική, με το απέραντο γαλάζιο να απλώνεται μπροστά μας και τον αέρα να γεμίζει τη στιγμή με την αίσθηση ελευθερίας.
Όταν φτάσαμε στην ταβέρνα, πέρα από τα εξαιρετικά ψημένα κρέατα που είχαν γίνει το σήμα κατατεθέν της, μας περίμενε μια ακόμα πιο ευχάριστη έκπληξη: μια εύκολα προσβάσιμη, φάρμα γεμάτη ζωάκια. Ελάφια με ήρεμα βλέμματα, περήφανα άλογα, παιχνιδιάρικα πρόβατα, γαλήνιες αγελάδες και ζωηρές κότες συνέθεταν ένα ζωντανό σκηνικό, που μαγνήτιζε τα βλέμματα των Μ&Μ. Τα παιδιά δεν χόρταιναν να τα παρατηρούν, να τα ταΐζουν και να παίζουν μαζί τους, γεμίζοντας τον χώρο με γέλια και ζωηρές φωνές. Αυτή η άμεση επαφή με τη φύση, η αίσθηση της γαλήνης και της ανεμελιάς, έκανε την εμπειρία μας στην ταβέρνα ακόμα πιο ξεχωριστή και ανεξίτηλη στη μνήμη μας.
Όσο για το φαγητό, είχαμε ακούσει πολλά καλά λόγια για τα ψημένα κρέατα της, τα οποία προέρχονται κυρίως από δική τους παραγωγή. Και όντως, το φαγητό ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Κάθε μπουκιά ήταν γεμάτη γεύση και φροντίδα — μια γαστρονομική εμπειρία που δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο.
Αφού χορτάσαμε με το γεύμα μας και κατηφορίσαμε προς το Γαύριο για να παραδώσουμε το αυτοκίνητο, φάγαμε κάτι πρόχειρο για να πάρουμε δυνάμεις. Η στιγμή που περιμέναμε όμως έφτανε: επιβιβαστήκαμε στο καράβι για Τήνο — την πρώτη φορά που οι Μ&Μ θα ταξίδευαν με συμβατικό πλοίο!
Η μικρή Μ δεν μπορούσε να κρύψει τον ενθουσιασμό της. Με τα μάτια της να λάμπουν από περιέργεια και χαρά, με παρέσυρε μια βόλτα εξερεύνησης στο πλοίο. Από την πρύμνη, σταθήκαμε και χαζέψαμε την Άνδρο να χάνεται σιγά σιγά πίσω μας, σβήνοντας μέσα στο απέραντο γαλάζιο. Η απαραίτητη φωτογραφία με την ελληνική σημαία να κυματίζει περήφανα στο φόντο του Αιγαίου δεν άργησε να βγει — μια εικόνα γεμάτη καλοκαίρι και Ελλάδα.
Από την πλώρη, σηκώσαμε χέρια και φωνές χαιρετώντας τον καπετάνιο, που χαμογελαστός ανταπέδωσε. Κατά μήκος του ταξιδιού, απολαύσαμε σκηνές γεμάτες ζωή: γλαροί που ακολουθούσαν το καράβι, κύματα που έσκαγαν ρυθμικά, και ο ήλιος που χρυσίζει τη θάλασσα. Και κάποια στιγμή, στον ορίζοντα, άρχισε να ξεπροβάλλει η Τήνος, σαν υπόσχεση για νέες περιπέτειες.
Όταν φτάσαμε, παραλάβαμε τις βαλίτσες μας και οι Μ&Μ κάθισαν στα καροτσάκια τους, κουρασμένοι αλλά γεμάτοι εικόνες και εμπειρίες. Πριν καταλήξουμε στο ξενοδοχείο, απαθανατίσαμε μερικές ακόμα στιγμές — φωτογραφίες που θα μας θυμίζουν για πάντα τη μαγεία αυτής της μέρας.
Ήταν μια μέρα γεμάτη εικόνες, γεύσεις και συναισθήματα που θα μείνουν ανεξίτηλα στη μνήμη μας. Ανυπομονούμε για όσα θα ακολουθήσουν!
9η Ημέρα – Κυριακή 01/06/25 – Τήνος
Αφού ξυπνήσαμε το πρωί και μαζέψαμε τα πράγματά μας, κάναμε check-out από το ξενοδοχείο, αφήνοντας προσωρινά εκεί τις αποσκευές μας. Στην πρώτη μας στάση κατευθυνθήκαμε στην εκκλησία της Παναγίας για να εκκλησιαστούμε νιώθοντας ευγνωμοσύνη και συγκίνηση μέσα στον ιερό χώρο. Από εκεί, πήγαμε στο καινούριο μας σπίτι, το οποίο θα μας φιλοξενούσε τις επόμενες μέρες στην Τήνο. Ενοικιάσαμε το αυτοκίνητο και μεταφέραμε τις αποσκευές από το πρώτο ξενοδοχείο, νιώθοντας πως πια ήμασταν έτοιμοι να εξερευνήσουμε το νησί πιο ελεύθερα.
Αργότερα, κάναμε μια βόλτα στην πόλη της Τήνου. Αν και ήταν ακόμα νωρίς, η πλατεία και οι δρόμοι είχαν ήδη την κλασική ζωηρή ατμόσφαιρα του νησιού, γεμάτοι φωνές, μυρωδιές από φρεσκοψημένο καφέ και πολύχρωμες βιτρίνες μικρών μαγαζιών. Ο ήλιος φώτιζε τα ασβεστωμένα πεζοδρόμια και έκανε τα πάντα να μοιάζουν λαμπερά και ζεστά. Σταματήσαμε για λίγο στην παιδική χαρά απέναντι από το ξενοδοχείο, όπου έπαιξαν και τα δικά μας παιδιά και τους άρεσε πολύ. Τα γέλια τους αντηχούσαν στον αέρα, γεμίζοντας την καρδιά μας χαρά. Εμείς καθίσαμε σε ένα παγκάκι στον ήλιο, απολαμβάνοντας την ηρεμία της στιγμής και βλέποντάς τα να τρέχουν, να σκαρφαλώνουν και να παίζουν ανέμελα, χαρούμενα μέσα στο καλοκαιρινό φως.
Στη συνέχεια επισκεφθήκαμε το χωριό Καρδιανή, ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Τήνου. Περπατήσαμε στα στενά, πλακόστρωτα δρομάκια του, που έμοιαζαν σαν να ξεπήδησαν από μια άλλη εποχή. Τα λευκά σπιτάκια με τα μπλε παραθυρόφυλλα, οι μικρές αυλές γεμάτες λουλούδια και οι καμάρες που ένωναν τα σπίτια μεταξύ τους δημιουργούσαν μια μαγευτική εικόνα. Ο αέρας μύριζε γιασεμί και θάλασσα, και κάθε στροφή αποκάλυπτε μια νέα μικρή γωνιά, πιο όμορφη από την προηγούμενη. Καθώς περιηγούμασταν, σταματήσαμε για λίγο μπροστά στον ναό της Παναγίας Καρδιανής, με το χαρακτηριστικό μαρμάρινο καμπαναριό του να ξεχωρίζει επιβλητικά ανάμεσα στα σπίτια. Η ηρεμία του χώρου και η θέα προς τη θάλασσα έδιναν μια ιδιαίτερη γαλήνη στη στιγμή, κάνοντάς μας να νιώθουμε δέος και θαυμασμό για την ομορφιά του τόπου.
Το βράδυ, δειπνήσαμε σε ένα όμορφο μαγαζί με μπαλκόνι και θέα τη θάλασσα, απολαμβάνοντας το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα που χρωμάτιζε τον ουρανό με αποχρώσεις του πορτοκαλί και του ροζ. Η γαλήνη της στιγμής, η θαλασσινή αύρα και η υπέροχη θέα έκαναν το φαγητό μας ακόμα πιο απολαυστικό, κλείνοντας με τον πιο όμορφο τρόπο μια υπέροχη μέρα στην Τήνο.
10η Ημέρα – Δευτέρα 02/06/25 – Τήνος
11η Ημέρα – Τρίτη 03/06/25 – Τήνος
12η Ημέρα – Τετάρτη 04/06/25 – Τήνος
13η Ημέρα – Πέμπτη 05/06/25 – Τήνος – Μύκονος
Την επόμενη μέρα, ξυπνήσαμε νωρίς γεμάτοι ενθουσιασμό για τη νέα μας περιπέτεια. Ξαναπήγαμε στην εκκλησία της Παναγίας, όπου προσκυνήσαμε με σεβασμό και ηρεμία, νιώθοντας τη βαριά πνευματικότητα και την γαλήνη που αποπνέει ο ιερός χώρος.
Το μεσημέρι επιβιβαστήκαμε στο καράβι που θα μας μετέφερε στη Μύκονο. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν από τη θάλασσα που απλωνόταν γύρω μας, με τη Μ να μην χορταίνει να αγναντεύει το απέραντο γαλάζιο, γεμάτη θαυμασμό για το παιχνίδι των κυμάτων και τον ανοιχτό ορίζοντα. Ο αέρας ήταν δροσερός και μυρωδάτος, ενώ ο ήλιος λάμπανε πάνω στα νερά, δημιουργώντας μικρές ασημένιες ανταύγειες.
Όταν φτάσαμε στη Μύκονο, εγώ πήρα το λεωφορείο για το αεροδρόμιο, καθώς από εκεί θα παραλάβαμε το αυτοκίνητο, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν στο λιμάνι να με περιμένουν. Μετά από λίγη οργάνωση, πήγα στο ξενοδοχείο όπου μετέφερα τις αποσκευές μας και ετοιμαστήκαμε να εξερευνήσουμε την όμορφη αυτή πόλη. Μαζί, κάναμε μια βόλτα στα γραφικά, στενά δρομάκια της Μυκόνου, που έσφυζαν από ζωή και χρώματα. Τα άσπρα σπίτια με τις γαλάζιες πόρτες και τα πολύχρωμα λουλούδια, οι μικρές πλατείες με τα καφέ και τα μαγαζάκια, και οι μυρωδιές από φρεσκοψημένο ψωμί και θαλασσινό αεράκι, έκαναν την βόλτα μας αξέχαστη και μαγευτική.
14η Ημέρα – Παρασκεύη 06/06/25 – Μύκονος
Η μέρα μας ξεκίνησε με μια επίσκεψη στον οικισμό της Άνω Μεράς, όπου προσκυνήσαμε στην Παναγία την Τουρλιανή, το σημαντικότερο μοναστήρι της Μυκόνου και την πολιούχο του νησιού. Ο επιβλητικός ναός με την πλούσια ιστορία και την όμορφη αρχιτεκτονική μας γέμισε δέος και σεβασμό. Αφού ολοκληρώσαμε το προσκύνημά μας, επισκεφθήκαμε το μουσείο της μονής, όπου είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για την παράδοση και την ιστορία του μοναστηριού και της Μυκόνου. Αργότερα, ξεκουραστήκαμε στην πλατεία του χωριού, απολαμβάνοντας την ηρεμία και την ζεστή ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν τα παραδοσιακά καφενεία και οι φιλικοί κάτοικοι.
Επιστρέφοντας στην πόλη της Μυκόνου, περιδιαβήκαμε στα γραφικά, στενά δρομάκια της, ανακαλύπτοντας διαφορετικές γωνιές και όμορφα σημεία που κάθε φορά μας μάγευαν. Κατά τη βόλτα μας, επισκεφθήκαμε τη Μικρή Βενετία, μια από τις πιο ρομαντικές και γραφικές συνοικίες του νησιού, με τα πολύχρωμα σπιτάκια να ακουμπούν κυριολεκτικά στα νερά της θάλασσας. Η ατμόσφαιρα εκεί ήταν μαγευτική, με το κύμα να σκάει απαλά στους τοίχους και τα καφέ να σφύζουν από ζωή. Στη συνέχεια, περάσαμε από την εκκλησία της Παναγίας Παραπορτιανής, έναν μικρό αλλά πανέμορφο ναό, γνωστό για την απλότητά του και την ξεχωριστή ιστορική του σημασία, που ξεχωρίζει μέσα στην πολύβουη πόλη.
Επιστρέφοντας στην πόλη της Μυκόνου, περιδιαβήκαμε στα γραφικά, στενά δρομάκια της, ανακαλύπτοντας διαφορετικές γωνιές και όμορφα σημεία που κάθε φορά μας μάγευαν. Η βόλτα μας κατέληξε στον λόφο με τους περίφημους ανεμόμυλους, σύμβολα του νησιού και σημεία που προσφέρουν μαγευτική θέα στη θάλασσα και την πόλη. Εκεί, τα παιδιά έπαιξαν στην παρακείμενη παιδική χαρά, γελώντας ανέμελα, ενώ εμείς απολαύσαμε το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα, που στόλιζε τον ουρανό με θερμές αποχρώσεις και χάριζε στην ημέρα ένα μαγικό φινάλε.
15η Ημέρα – Σάββατο 07/06/25 – Μύκονος
Η μέρα στην Μύκονο άνοιξε με το πρώτο φως του ήλιου να χαϊδεύει την αμμουδιά και να δημιουργεί χρυσές αντανακλάσεις στην καθαρή θάλασσα. Περάσαμε την ώρα μας στις καταγάλανες ακτές, αφήνοντας τις φωνές των παιδιών να γεμίζουν τον αέρα, γεμάτες από χαρά και ανακαλύψεις. Οι Μ&Μ έπαιζαν στην άμμο, αφήνοντας τα χνάρια τους να διαγράφονται πάνω της. Τα κύματα σπάζανε απαλά στις ακτές, και η μυρωδιά του αλμυρού αέρα μας γέμιζε μια αίσθηση ελευθερίας και ηρεμίας. Ήταν μια μέρα που δεν είχε βιασύνη, χωρίς άλλα μέρη να πρέπει να πάμε, μόνο το απέραντο μπλε γύρω μας και την οικογενειακή αγάπη που μας ένωνε πιο πολύ από ποτέ.
16η Ημέρα – Κύριακη 08/06/25 – Μύκονος – Πάφος – Λευκωσία
Η τελευταία μέρα στην Μύκονο ξεκίνησε με μια ιερή στιγμή στην Παναγία Τουλιανή, όπου όλοι μαζί, με ήρεμες καρδιές, απολαύσαμε την ατμόσφαιρα της εκκλησίας, αναλογιζόμενοι τις όμορφες στιγμές του ταξιδιού. Μετά την εκκλησία, επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για να πάρουμε το πρωινό μας, απολαμβάνοντας τη χαλαρότητα της τελευταίας μέρας. Η πόλη της Χώρας, με τα στενά δρομάκια και τις λευκές της γωνιές, μας υποδέχτηκε για μια τελευταία βόλτα, καθώς περιηγηθήκαμε στα γραφικά της σοκάκια, γεμίζοντας τις καρδιές μας με τις τελευταίες εικόνες από αυτό το μαγευτικό νησί. Ακολούθως, συνοδευόμενος από τη μαμά και τα Μ&Μ, πήγαμε στο αεροδρόμιο, αλλά λόγω του μικρού αυτοκινήτου, έπρεπε να επιστρέψω στο ξενοδοχείο για να παραλάβω τις αποσκευές. Η επιστροφή στο αεροδρόμιο ήταν φορτισμένη με συναισθήματα, καθώς όλοι περιμέναμε το αεροπλάνο που θα μας έπαιρνε μακριά από την όμορφη Μύκονο. Παρά τις πρώτες αντιδράσεις και τα μικρά κλάματα μέσα στο αεροπλάνο, όλοι ηρέμησαν και το ταξίδι μας ολοκληρώθηκε με ένα αίσθημα γαλήνης. Τελικά, επιστρέψαμε στην Πάφο, πήραμε το αυτοκίνητο και κατευθυνθήκαμε στο σπίτι μας, γεμάτοι αναμνήσεις από το υπέροχο ταξίδι μας.
Tips για άλλους γονείς: πάρε μικρό καρότσι, μην ξεχάσεις snacks για το αεροπλάνο, φρόντισε να μένεις κοντά σε παιδικές χαρές ή πάρκα
Travel With Kids 